Biografie
- studeerde bij Olivier Messiaen, die hem liet kennismaken met ritmische bijzonderheden en ongekende vormen.
- raakte verslingerd aan de muziek van Schoenberg en de manier waarop deze noten ordende.
- schreef aanvankelijk erg expressieve werken, zoals het Livre pour quator (voor strijkkwartet) en Le visage nuptial (orkestliederen op teksten van René Char)
- evolueerde in 1952 met zijn Structures (voor 2 piano's) naar het serialisme: een totale controle van toonhoogte, ritme, dynamiek en klankkleur.
- werd samen met de Duitse componist Karlheinz Stockhausen de belangrijkste figuur van de naoorlogse muziek.
- maakte sinds de jaren 1960 steeds meer naam als dirigent en werd in 1971 chef-dirigent van het New York Philharmonic Orchestra.
- werd directeur van het Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique (IRCAM), een belangrijke computer- en onderzoekstudio.
- richtte het moderne muziekensemble InterContemporain op.
- is vandaag de dag vooral actief als dirigent.
De orkestmuziek van Boulez zal je niet meteen kunnen bekoren, ze klinkt namelijk erg ingewikkeld. Toch is ze het beluisteren meer dan waard. Luister eerst eens naar volgende werken:
- Eclat/Multiples (het orkestwerk voor slagwerk en orkest waarin Boulez een bezoekje brengt aan de muziek van Debussy)
- Rituel (het aan Bruno Maderna opgedragen plechtstatige orkestwerk met veel onderhuidse spanningen)
- Pli selon pli (deze wonderlijk georkestreerde orkestliederen op teksten van Stéphane Mallermé vormen een hoogtepunt uit de naoorlogse muziek)
