Symfonie nr. 5 in e, opus 64
Peter Iljitsj Tsjajkovski

Een jaar voor zijn dood zocht Peter Tsjajkovski toenadering tot Nikolaj Rimski-Korsakov. "Uiteindelijk bewandelen we toch hetzelfde pas, en toch word ik verondersteld te horen tot het kamp dat zijn muziek veroordeelt." Geen mythe die zo in de mot zit als die van de vermeende oppositie tussen Tsjajkovski's westers-georiënteerde academisme en het fantasierijke nationalisme van Rimski-Korsakov en de zijnen. Neem het van ons aan: Tsjajkovski was intelligent en fijngevoelig genoeg om het zonder dit soort simplificaties te kunnen stellen. De realiteit laat zien dat de grootste Russische romanticus een uiterst gevarieerd en eclectisch componist was, die nagenoeg àl zijn collega's imponeerde. Ook op symfonisch vlak kende Tsjajkovski zijn gelijke niet: op een moment waarop de symfonie als genre doodbloedde, wist de componist de verstikkende conventies van Beethoven in te ruilen voor een weldaad aan originaliteit. Tsjajkovski's laatste drie symfonieën laten zich bijgevolg beluisteren als suites, waarin vooral het luisterplezier primeert. Nummer vijf uit zijn zesluik beweegt zich via een donkergestemd openingsdeel via een operascène en een walspastiche naar een schitterende slotapotheose. Vergeet uw ratio, dit is muziek die u moet voelen.

Duurtijd: 00:47:00